Να μάθεις να φεύγεις

Έχεις σκεφτεί ποτέ,ότι εάν δεν έκανες το πρώτο βήμα εσύ, αν δεν έπαιρνες μια βαθιά ανάσα...
Εάν δεν πλήγωνες κάποιον δεν θα έρχονταν καλύτερες μέρες; 

Γιατί θα βρεις κάποιον που θα του δώσεις όσα αξίζει και με το παραπάνω. Και να είσαι σίγουρος πως αυτός ο κάποιος θα σου πει κι ευχαριστώ. Γιατί χάρη σε σένα θα έχει βρει κάτι πολύτιμο. 
Και είναι απλό, δεν είναι κανείς άλλος πέρα από τον ίδιο σου τον εαυτό. Είναι ώρα να αφοσιωθείς σε σένα, να γεμίσεις ξανά γιατί επέτρεψες να σε αδειάσουν. 

Μία στιγμή αρκεί, για να φύγεις και να μην κοιτάξεις πίσω. Όχι γιατί μετάνιωσες, αλλά γιατί ξέρεις πως δεν υπάρχει τίποτα που να αξίζει να γυρίσεις. 

Τρύπιες αγκαλιές
Άδεια βλέματα
Ψυχρό άγγιγμα

Να κοιτάς στα μάτια όταν λες αντίο, το εννοείς. 
Ξέρεις γιατί φεύγεις από εκεί που δεν ξέρουν γιατί σε κρατάνε.
Άφησε πίσω αναμνήσεις, σκέψεις, αγαπημένα τραγούδια, μέρη, όνειρα. 
Μπορείς να γεμίσεις με φαντασία, να φτιάξεις καινούριες ιστοριές. Μόνο για σένα. 
Σταμάτα να δίνεις, χωρίς να παίρνεις πίσω αυτό που χρειάζεσαι. 
Είναι ντροπή να αφήνεις να σε αδειάζουν, χωρίς να φροντίζεις πως θα ξαναγεμίσεις. 

Τίποτα δεν είναι αληθινό. Τίποτα από αυτά που ζούσες δεν είναι αληθινό. 
Μην νιώθεις τύψεις. 
Ίσως κάποια στιγμή το βρεις.

"Και ποτέ δεν ξέρεις, ίσως κάποια στιγμή, το οξυγόνο που εσύ στερήθηκες, να βρεθεί κάποιος που το χαρίζει απλόχερα, που δεν το λυπάται".

Book of Lies

Λέω να γράψω ένα βιβλίο.
Δεν νομίζω να είναι πολύ δύσκολο να συγκεντρώσω το υλικό. Θα περιλαμβάνει απλά, καθημερινά πράγματα.

Τι ωραίο καφέ ήπια το πρωί.
Πόσο ανυπόμονα περιμένω το καλοκαίρι.
Τι όνειρα κάνω και αν καταφέρνω με μικρά βήματα να τα πλησιάσω.

Θα ρωτήσω και φίλους. Θα ρωτήσω και σένα.

Οι εικόνες θα είναι περιττές. Τα κεφάλαια ελάχιστα. Ξεκινάμε με μένα

Κεφάλαιο 1.

Ψέμματα.

Σ'αγαπώ.

Εύθραυστο

Θα έρθει κάποια στιγμή που θα μάθεις από έναν γνωστό πως βγαίνει με κάποια κοπέλα και είναι χαρούμενος. Τότε το μυαλό σου θα κολλήσει, οι φωνές γύρω σου θα σβήσουν και τα χέρια σου θα αρχίσουν να τρέμουν. Θα πρέπει να καταβάλεις μεγάλη προσπάθεια να κρατήσεις το οτιδήποτε κρατάς στα χέρια σου. Καλύτερα να μην είναι γυαλί. Καλύτερα να μην είναι κάτι εύθραυστο. Ξαφνικά θα πλημμυρίσεις από αναμνήσεις - τα πάντα, όσα αγάπησες σε εκείνον θα σε κατακλίσουν. Αυτά που κάποτε γέμιζαν δάκρυα τα μάτια σου, αυτά που έδεναν τα σωθικά σου κόμπους. Τι ότι ήταν αληθινός, το ότι δεν ήταν τέλειος αλλά προσπαθούσε να είναι, για σένα... Σε κάθε φιλί σε γαργαλούσε η ανάσα του και γελούσε με το γέλιο σου. Ήταν εύκολο να είσαι μαζί του, δεν χρειάστηκε ποτέ να προσποιηθείς κάποια που δεν ήσουν, να πεις ή να κάνεις κάτι που δεν ήθελες. Εσείς οι δύο ήσασταν το αρχικό σχέδιο, και είχε πετύχει. Aλλά για κάποιο λόγο εκείνος ξεγλίστρησε από την αγκαλιά σου. Στην αρχή πίστευες πως έκανες το σωστό, ένιωθες πως ήξερες τι έκανες. Μόνο που τώρα κάθε κομμάτι σου που τον άγγιξε ποτέ, νιώθει πως δεν θα τον αγγίξει ξανά και πονάς.    
  
Κάθεσαι, τρως χτυπήματα και κανένας δεν σε καταλαβαίνει. Εσύ, όμως, ξέρεις. Δεν θα ξανανιώσεις έτσι άνετα σε άλλη αγκαλιά, ποιος άλλος θα ανεχτεί τις κρύες πατούσες σου το χειμώνα και τη γκρίνια σου στις ανάποδες μέρες;

Μένω εδώ γιατί δεν θέλω να ζήσω ποτέ εκείνη την άβολη στιγμή, όπου θα σε πετύχω στο δρόμο και θα είμαστε δύο άγνωστοι. Δεν θέλω να νιώθω άβολα κοντά σου, όταν ποτέ δεν με έφερες σε δύσκολη θέση. 'Ημουν, άφοβα, ότι ήθελα να είμαι δίπλα σου.    
Μένω εδώ γιατί μακριά σου φοβάμαι θα σπάσω.
Μένω εδώ γιατί εγώ είμαι εύθραυστη τελικά...

Επαναλαμβάνομαι

Θα θυμάσαι ότι πίνω τον καφέ μου με ζάχαρη και γάλα και εσύ το σιχαίνεσαι.
Θα θυμάσαι ότι είμαι εθισμένη στις γκοφρέτες και στα χάδια.
Θα θυμάσαι ότι ακούγομαι σαν σπαστικός πιγκουίνος όταν σου γκρινιάζω και ότι κοκκινίζω κάθε φορά που μου λες κάτι γλυκό ή πρόστυχο.
Θα θυμάσαι ότι με θεωρούσες πιο όμορφη το πρωί, ξεμαλλιασμένη, αγουροξυπνημένη και ζεστή. Δεν με άφηνες από την αγκαλιά σου, γι' αυτό.

Θα θυμάσαι ότι προσπαθούσα να μιλήσω κανονικά στο τηλέφωνο, όταν με ξυπνούσες τα βράδια.

Θα θυμάσαι τα βιβλία που δανειζόσουν από τη βιβλιοθήκη μου.

Θα θυμάσαι το άρωμα μου.

Θα θυμάσαι άραγε, το γέλιο μου; 

 

Σ’ ευχαριστώ για τις στιγμές που ξεχνάω κάθε μέρα και γι’ αυτές που θυμάμαι μόλις σ’ ακούω.

Δεν ζητάω πολλά

Θέλω να σκέφτεσαι μόνο εμένα. Όχι συνέχεια, ούτε σαν τρελός. Αλλά όταν το έχεις πραγματικά ανάγκη να με φέρεις στο μυαλό σου. Όταν δεν μπορώ να είμαι εκεί...
Θέλω να γελάς. Μαζί μου. Εξαιτίας μου. Εις βάρος μου. Ακόμα και όταν με πειράζεις, αρκεί να είμαι εγώ αυτή που σε γεμίζει χαμόγελα.
Θέλω να φιλάς μόνο εμένα. Ακόμα και όταν σου γκρινιάζω να σταματήσεις.
Μην σταματήσεις. Σε παρακαλώ.
Θέλω να θες μόνο εμένα. Εμένα στην αγκαλιά σου, εμένα στους μπελάδες, εμένα στο κρεβάτι και τις καφρίλες. Εμένα στα σοβαρά, αλλά και στα εύκολα.
Θέλω να θυμώνεις μόνο μαζί μου. Επειδή δεν σου έδειξα σήμερα πόσο σε αγαπάω, δεν σου χάιδεψα το χέρι.
Θέλω να με πρήζεις να βλέπω τις ταινίες που σου αρέσουν και να ακούω τη μουσική που θες εσύ στο αυτοκίνητο.
Θέλω, ό,τι και να γίνει, όπου και αν πάμε, να θυμάσαι και να ξεχνάς εύκολα και στιγμιαία.
Τώρα ναι, παραδέχομαι ότι είμαι εγωίστρια.
 
Ζητάω πολλά;
 
  

Enter Rain

I give up. Το ιδιο και ολοι οσοι με ξερουν και μαθαινουν για τις επιλογες μου. Καλα με ελεγε η μητερα μου μια ζωη "αναποδη". Ζω τη ζωη μου, χωρις να σκεφτομαι.
Κι ομως αυτο δεν ακουγεται οσο ωραια νομιζετε...
Λες και προσπαθω να αποδειξω (σε ποιον; μακαρι να' ξερα) πως ειναι ενταξει να προχωρας με πισω βηματα.
Η αυτοκαταστροφη εχει πολλες μορφες οντως.
Ο εθισμος κρυβεται παντου.
Η παρανοια στις αυπνιες μου.
Ο κομπος στο λαιμο μου.
Η ζηλεια με καιει.
Ο πονος με τρωει.
Ο καφες κρυωνει.
Αλλο ενα τσιγαρο πηγε στραφι, αργοσβηνει στο τασακι.

Μια παρακληση. Μην προσπαθησετε να με φτιαξετε.
Εσπασα.    

Diary

Ξερεις ποσο μαιρο περιμενα αυτο το γαμημενο συγνωμη; συγνωμη για τον πονο που μου προκαλεσες, που με εκανες να νιωσω αδεια και κενη. Συγνωμη για ολες τις νύχτες που αναλογιζομουν τις στιγμές μας και προσπαθουσα να βρω που εφταιξα. Συγνωμη που μου στέρησες χαμογελα και αγκαλιες. Κι ομως, δεν ειναι αυτο το συγνωμη πιυ παραμιλουσες ξανα και ξανα οταν ερχοσουν να με βρεις. Το συγνωμη αυτο θα καταλαβεις ποσο το χρειαζομαι μονο οταν πονεσεις και εσυ.

Ειμαι ομως εδω για να φροντισω να μην πονεσεις ποτε ετσι.