No one fits me better than you

"Σε θελω μονο δικη μου. Τ'ακους; Μονο."
"Μα ειμαι μονο δικη σου."

Λες πως το ξερεις. Αν το ηξερες ομως, δεν θα συμπεριφεροσουν σαν γερακι που παιζει με το φαγητο του. Θες να ειμαστε μαζι και ομως τα περισσοτερα λαθη εσυ τα εκανες. Εκανα και εγω. Κανεις δεν ειναι τελειος.

Εσυ ηξερες ομως τι εκανες. Τα ψεμματα ειναι σαν βομβα. Αργα ή γρηγορα σκανε και σε παιρνουν μαζι τους στο διαολο. Εκει φανηκε η βλακεια σου.

Σ αγαπαω τοσο που ποναω μονο στη σκεψη οτι θα σε χασω. Σ αγαπαω γιατι ενα μηνυμα σου μου φτιαχνει τη μερα. Σ αγαπαω γιατι δεν φοβασαι να εισαι ο εαυτος σου μαζι μου και γιατι γουσταρεις την τρελα που εχω στο κεφαλι μου.

Δεν μοιαζουμε σε ολα, μετα απο λαθη και εμποδια ισως και να μην αξιζουμε ο ενας στον αλλον. Ξερω, ομως, πως ειμαι ο,τι δεν εισαι και εισαι ο,τι δεν ειμαι. Και αυτο αρκει.

Winter's Majesty

Καθε φορα που ειναι αδυνατο να αντεξω την απουσια σου, ψαχνω στις playlist που εχεις φτιαξει. Αλλες φορες επιθυμω να ακουσω δυνατα κομματια, γιατι σε εχω δει θυμωμενο. Εχω δει να σφιγγεις τις γροθιες σου. Αλλες παλι διασκεδαζω με κατι πραγματικα "καμμενα" που εχεις ανακαλυψει και ειναι σαν να σε βλεπω να διπλωνεσαι στα δυο απο τα γελια και να ακουω τις φωνες σου. Υπαρχουν ομως και οι φορες που ακουω ξανα και ξανα κατι μελωδιες, ενορχηστρωσεις και γλυκα κομματια. Ηξερα πως τα ακουγες συνεχεια. Οταν ειχαμε χαθει...

Ειναι απιστευτο  πως το καθενα απο αυτα αποτελει ισαξιο κομματι σου.

Αραγε, εσυ τι κανεις οταν με σκεφτεσαι;

Valentine's Day

Πρεπει να ειναι πιο τρομακτικο ακομα και απο το "Δεχομαι" μπροστα απο τον παπα για τους αντρες. Λες και βρισκονται με την λαμπα ανακρισης στην μαπα για το ποσο καλοι αγαπουληδες ειναι και ποσο ικανοι να αποδειξουν την αγαπη τους. "τι γλυκα να παρω; να παρω σοκολατα ή θα μου τη γυρισει πισω γιατι κανει διαιτα; τι λουλουδια; τριανταφυλλα; ποσα; πρεπει να παρω και κοσμημα; αν παρω και προφυλακτικα...; ΣΙΙΙΙΙΙΤ"

Και μετα εχουμε τα κοριτσοπουλα που θα αγορασουν ενα αρκουδακι που θα κραταει μια καρδουλα ( ε ενταξει, και εγω το ειχα κανει αυτο ενα φεγγαρι...) και θα κανουν ναζακια αποψε σπαζοντας καθε ενα μικρο ταλαιπωρημενο νευρο στην π***** του καλου τους μεχρι τελικα να αραξουν με τα ποδια ανοιχτα. "It's all about romance"χαχα
Απο την αλλη, υπαρχουν τυπισσες που κραζουν αυτη τη μερα ειτε γιατι περασαν τους τελευταιους βαλεντινους μονες κλαιγοντας τη μοιρα τους μαζι με την Bridget Jones και ενα κιλο σοκολατες ειτε επειδη ειναι υπερανω (ή ετσι νομιζουν) και θα τους πεσει ο κωλος αν απλα δεχθουν το οποιο σαπιο δωρακι χωρις πολλα πολλα.

Προσωπικα, αυτη η μερα για μενα δεν εχει καμια διαφορα απο τις αλλες. Ο Φλεβαρης ηταν παντα μετριος και τον προτιμουσα για να ειναι ο σαπιος μηνας της χρονιας μου μιας και εχει λιγοτερες μερες...

Και στην τελικη και ποιος/α δεν θα ηθελε λιγο σαχλα και σοροπια; Ενα καψουροτραγουδο, μια καρτουλα, μια αγκαλια βρε αδερφε. Εμενα ο πατερας μου καθε χρονο μου αγοραζε ενα μπισκοτο ή μια καρδια-σοκολατα και οσο μεγαλωνα ενα τριανταφυλλο. Ποτε δεν το ζητησα, ποτε δεν το εκανα μεγαλο θεμα. Ιt just happened. Καποτε πηρα και δωρακι απο το αμορε. Φετος, λεω να αραξω με πιτογυρα και τζατζικια με τον αντρα μου.

Αλλα ρε βλακα, περιμενω κατι ρομαντικο. Εστω ενα προφυλακτικο σε σχημα καρδιας.

Πι.Ες. Σ'αγαπω

[Kαι οπως ειπε και ενας φιλος... Why send flowers, when you could simply give orgasms?] 

Beat your heart out

Παντα με εκνευριζαν οι υποκριτες και οι δηθεν. Συχνα, επιανα τον εαυτο μου να κρινει και να "κραζει" εκεινους που απλως ακολουθουν το ρευμα, χωρις να γνωριζουν πραγματικα ποιους ακολουθουν, ως που και για ποιο λογο.
Ηθελα να ειμαι ενταξει απεναντι στους αλλους. Με αυτο τον τροπο ειχα την ψευδαισθηση πως και οι αλλοι θα μου φερθουν αντιστοιχα. Σαν καθε κοριτσακι στα παιδικα παραμυθια την πατουσα επανειλλημενως. Ημουν ειλικρινης, με ταιζαν ψεμματα. Ημουν ξεκαθαρη, ετρωγα πισοπλατες μαχαιριες. Ημουν ευχαριστη, με γεμιζαν μουρμουρα. Προθυμη να βοηθησω, αλλα συχνα μονη απεναντι σε δικες μου δυσκολιες.  
"Γιατι, λοιπον, να προσπαθω και εγω τοσο;" Και λιγο λιγο ξεκινας να κουτρουβαλας και να μην μπορεις να βαλεις τρενο. Εγινα κρυα, καυστικη και ειρωνικη σε νεα ατομα που ελαχιστα με γνωριζαν. Απροσιτη και ασυμβιβαστη. Τα εβαζα με ολους και κυριως με τον ιδιο μου τον εαυτο. Δυνατη μουσικη, ξενυχτια, μουτρα και πικρος καφες. Κι ομως, ειναι πιθανες οι αλλαγες σε εναν ανθρωπο, ειτε πηγαζουν απο μεσα ειτε βασιζονται σε εξωτερικους παραγοντες.
Εγω με βλεπω σαν μια υποκριτρια. Υιοθετω την εικονα μιας πικροχωλης τυπισσας ντυμενη στα μαυρα που ακουει θρασιες για να ανοιξει το ματι της το πρωι. Δεν ειμαι σιγουρη οτι ειμαι ΑΥΤΗ.
Μισω τους υποκριτες. Ποσο ακομα μεχρι να μισησω τον εαυτο μου;