Παντα με εκνευριζαν οι υποκριτες και οι δηθεν. Συχνα, επιανα τον εαυτο μου να κρινει και να "κραζει" εκεινους που απλως ακολουθουν το ρευμα, χωρις να γνωριζουν πραγματικα ποιους ακολουθουν, ως που και για ποιο λογο.
Ηθελα να ειμαι ενταξει απεναντι στους αλλους. Με αυτο τον τροπο ειχα την ψευδαισθηση πως και οι αλλοι θα μου φερθουν αντιστοιχα. Σαν καθε κοριτσακι στα παιδικα παραμυθια την πατουσα επανειλλημενως. Ημουν ειλικρινης, με ταιζαν ψεμματα. Ημουν ξεκαθαρη, ετρωγα πισοπλατες μαχαιριες. Ημουν ευχαριστη, με γεμιζαν μουρμουρα. Προθυμη να βοηθησω, αλλα συχνα μονη απεναντι σε δικες μου δυσκολιες.
"Γιατι, λοιπον, να προσπαθω και εγω τοσο;" Και λιγο λιγο ξεκινας να κουτρουβαλας και να μην μπορεις να βαλεις τρενο. Εγινα κρυα, καυστικη και ειρωνικη σε νεα ατομα που ελαχιστα με γνωριζαν. Απροσιτη και ασυμβιβαστη. Τα εβαζα με ολους και κυριως με τον ιδιο μου τον εαυτο. Δυνατη μουσικη, ξενυχτια, μουτρα και πικρος καφες. Κι ομως, ειναι πιθανες οι αλλαγες σε εναν ανθρωπο, ειτε πηγαζουν απο μεσα ειτε βασιζονται σε εξωτερικους παραγοντες.
Εγω με βλεπω σαν μια υποκριτρια. Υιοθετω την εικονα μιας πικροχωλης τυπισσας ντυμενη στα μαυρα που ακουει θρασιες για να ανοιξει το ματι της το πρωι. Δεν ειμαι σιγουρη οτι ειμαι ΑΥΤΗ.
Μισω τους υποκριτες. Ποσο ακομα μεχρι να μισησω τον εαυτο μου;
Ηθελα να ειμαι ενταξει απεναντι στους αλλους. Με αυτο τον τροπο ειχα την ψευδαισθηση πως και οι αλλοι θα μου φερθουν αντιστοιχα. Σαν καθε κοριτσακι στα παιδικα παραμυθια την πατουσα επανειλλημενως. Ημουν ειλικρινης, με ταιζαν ψεμματα. Ημουν ξεκαθαρη, ετρωγα πισοπλατες μαχαιριες. Ημουν ευχαριστη, με γεμιζαν μουρμουρα. Προθυμη να βοηθησω, αλλα συχνα μονη απεναντι σε δικες μου δυσκολιες.
"Γιατι, λοιπον, να προσπαθω και εγω τοσο;" Και λιγο λιγο ξεκινας να κουτρουβαλας και να μην μπορεις να βαλεις τρενο. Εγινα κρυα, καυστικη και ειρωνικη σε νεα ατομα που ελαχιστα με γνωριζαν. Απροσιτη και ασυμβιβαστη. Τα εβαζα με ολους και κυριως με τον ιδιο μου τον εαυτο. Δυνατη μουσικη, ξενυχτια, μουτρα και πικρος καφες. Κι ομως, ειναι πιθανες οι αλλαγες σε εναν ανθρωπο, ειτε πηγαζουν απο μεσα ειτε βασιζονται σε εξωτερικους παραγοντες.
Εγω με βλεπω σαν μια υποκριτρια. Υιοθετω την εικονα μιας πικροχωλης τυπισσας ντυμενη στα μαυρα που ακουει θρασιες για να ανοιξει το ματι της το πρωι. Δεν ειμαι σιγουρη οτι ειμαι ΑΥΤΗ.
Μισω τους υποκριτες. Ποσο ακομα μεχρι να μισησω τον εαυτο μου;
No comments:
Post a Comment