Ετεροκαθοριζομαι. Στη ζωη, τις αποφασεις ακομα και σε ο,τι αγαπαω. Αγαπω τη ζεστη σοκολατα οταν την απολαμβανω με παρεα στο Ρεζιν. Αγαπαω τις βολτες οταν τις κανω μαζι σου. Την αγαπημενη μου ταινια τη μοιραστηκα με τη μητερα μου και περναω ομορφα στις συναυλιες οπου ακουω τη μουσικη μου μαζι με την κολλητη μου. Αγαπω τα χαδια, γιατι λατρευω να σε αγγιζω. Γουσταρω τα ξενυχτια γιατι μπορω να συζητησω για πολλα και τιποτα ταυτοχρονα με τη φιλη μου.
Δεν αγαπω κατι για μενα ομως. Ουτε καν τον ιδιο μου τον εαυτο. Λενε οτι,αν αγαπας κατι/καποιον, κανεις τα παντα για να το δεις ευτυχισμενο και να το προστατεψεις. Αν,λοιπον, με αγαπουσα, δεν θα επετρεπα να.μπλεξω στις ιδιες δυσαρεστες καταστασεις ξανα και ξανα.
Ποιον κοροιδευω ομως; Οι ανθρωποι δεν αλλαζουν ευκολα και οσο να παραπονιεμαι θα συνεχιζω να λειτουργω ετσι. Τι θα συμβει ομως αν ξαφνικα χασω ολα αυτα τα αγαπημενα προσωπα? Θα παψω να απολαμβανω γλυκα, ταινιες και ταξιδια; Δεν ειναι λιγο αδικο;
